We betalen jullie toch?

 In Uncategorized

Wat is het toch met Nederlanders en complimenten? Geloven we er niet in? Zijn we bang dat mensen achterover gaan leunen, lui worden of naast hun schoenen gaan lopen als je ze prijst voor hun prestaties? Mijn ervaring is juist dat mensen nog harder gaan lopen voor elkaar als ze gewaardeerd en gecomplimenteerd worden. Maar in de dagelijkse praktijk krijg ik dikwijls de indruk dat veel mensen hier heel anders over denken.

Onlangs werd ik getriggerd door een collega die me vertelde over een opdrachtgever die na een heel succesvol project alleen deelde wat hij er minder geslaagd aan vond en wat beter had gekund. De moed zakte haar even in de schoenen. Ik bedacht me dat we dit in de zakelijke dienstverlening eigenlijk wel een beetje gewend zijn. Je ontwikkelt vanzelf een dikke huid als je al een poosje meedraait. Als ondernemer en werkgever ben ik sowieso al gewend mezelf de schouderklopjes te moeten geven. Maar voor het team is het af en toe knap demotiverend. Misschien wel des te meer omdat onze eigen cultuur zich juist laat kenmerken door veel waardering over en weer.

We zijn al jaren op rij Great Place To Work en ontvingen zelfs een keer de ‘Appreciation Award’. Ik zeg dit niet om te blaten, maar meer omdat onze visie op bedrijfsvoering (blije koeien geven meer melk!) uit onze tenen komt en dan is het contrast soms groot.

Bureaus zijn vaak pispaaltjes. De achterliggende redenering daarbij lijkt: We betalen jullie er toch voor? Alsof je dan bent gevrijwaard van samen successen vieren en onderling waardering delen. Wij betalen onze werknemers ook. Toch werken ze veelal om anderen redenen voor ons. Bij ons. Met ons. Het type arbeidsrelatie is in de 21ste eeuw steeds minder relevant. We werken met elkaar in allerlei constructies. Met mensen op de payroll, met zzp’ers, met andere bedrijven. ‘Leveranciers’ en ‘loonslaven’ sterven geleidelijk uit. Het zijn partners en collega’s geworden. En als ze uit het juiste hout zijn gesneden doen ze allemaal hun stinkende best. Dat er daarbij ook wel eens zaken misgaan is menselijk en onvermijdelijk. Dat mag als er ook topprestaties worden neergezet.

Een achterliggende reden is wellicht dat bureaus nog te vaak worden aangestuurd door opdrachtgevers met weinig ‘aansturende ervaring’. Jonge mensen die nog geen leiderschap-skills hebben kunnen ontwikkelen. Zij hebben een budget en geen begroting. Ze zien het bureau dat ze vanuit hun budget financieren als kostenpost in plaats van als bedrijf dat kan helpen om de organisatie waarvoor zij werken naar een hoger plan te trekken.

Veel gaat ook over de cultuur van een bedrijf. Als bureaus over de gehele linie door hun opdrachtgever als oud vuil worden behandeld, worden de mensen bij die opdrachtgever intern waarschijnlijk ook zo behandeld. Dan wordt hun tent aangestuurd door een slavendrijver en slavendrijvers creëren loonslaven. Niet de ondernemende initiatiefrijke werknemers, freelancers en partners waar iedereen naar op zoek is.

Gelukkig zijn er ook positieve uitzonderingen. Wij noemen hen kernklanten. Dat zijn overigens geen organisaties maar mensen. Echte mensen van vlees en bloed die werken bij organisaties. Vaak zijn het decision makers met voldoende ervaring om te begrijpen that it takes two to tango. Meestal zijn het mensen die positief in de wereld staan en vertrouwen geven aan de mensen die ze zelf hebben uitgekozen om hen te helpen hun doelen te realiseren. Vrijwel altijd zitten ze erin voor de lange termijn: ze willen met hun bureau een echte relatie opbouwen, waarbij je samen – met bevlogenheid en betrokkenheid bij elkaar – prachtige prestaties neerzet, successen viert, af en toe op je bek gaat, veel leert en het de volgende keer nóg een stukje beter doet. Daar betaal je mensen voor!

Laatste Berichten

Laat een reactie achter

Leuk dat je mijn site bezoekt. Stuur me gerust een berichtje. Groet, Marnix.

Niet leesbaar? Verander de tekst. captcha txt
0

Start typing and press Enter to search