No politics!

 In Boek MensenHandel

Politiek heb ik altijd interessant gevonden. Het is een intelligent spel. En ik ben de enige niet die het intrigerend vindt want de Netflixserie House of Cards is niet voor niets ongekend populair. Maar dat komt ook omdat het vaak een vies spel is. En vieze spelletjes vreten we maar al te graag. Intriges, manipulatie, laster en smaadcampagnes. Het levert een spannende soap op voor thuis op de bank. Maar op onze eigen werkvloer willen we hier liever ver van blijven.

Ik heb altijd een bloedhekel gehad aan politiek op de werkvloer. Dat komt ons bedrijf niet in, dacht ik dan. Mensen die dealtjes met elkaar maken voorafgaand aan vergaderingen. Onder één hoedje spelen. Zieltjes winnen met halve waarheden om sneller beslissingen af te dwingen in hun voordeel. Het betere rattenwerk. Ik ben wel eens gewaarschuwd dat het zou beginnen toen wij in 2008 besloten op zoek te gaan naar een derde zakenpartner. Want met z’n tweeën valt er nog niet zoveel te ‘politieken’. Je bespreekt alles met z’n tweeën, maakt eens ruzie en legt het weer bij, uiteindelijk moet je er altijd samen uitkomen. Met een derde partner loop je al het risico dat er een-tweetjes gemaakt kunnen worden voorafgaand aan de vergadering. Daarvoor heette het überhaupt nog geen ‘vergadering’. Vergaderingen zijn misschien per definitie al politiek.

Gelukkig liep het zo’n vaart niet bij ons. Het voordeel van met z’n drieën vergaderen is dat je altijd een uitkomst hebt, een beslissing kunt afdwingen, tenzij iemand zich steevast neutraal opstelt. Desondanks hebben wij in de praktijk altijd naar consensus gestreefd omdat je liever geen partner wilt die zich niet bij het meerderheidsbesluit kan neerleggen. Streven naar consensus vertraagt soms, maar je weet wat ze in Afrika zeggen: als je snel wilt vertrekken moet je alleen gaan, als je ver wilt komen ga je samen. Wij zijn meer van die laatste route, al is het soms bloedirritant dat het tempo omlaag gaat.

Inmiddels zitten we met vier man (m/v) in de partnergroep en dat geeft weer nieuwe complicaties. Je kletst nog meer en als je niet uitkijkt, krijg je op teveel cruciale onderwerpen patstellingen. Twee tegen twee, je komt er niet uit. Nu heb ik ooit geleerd dat ondernemen vooral beslissingen nemen is en daar geloof ik nog steeds heilig in. Beter een verkeerde beslissing dan geen beslissing, want een verkeerde beslissing brengt je tenminste in beweging. Zodra je merkt dat je de verkeerde kant op gaat, stuur je gewoon bij. Niets besluiten, zaken uitstellen en in rondjes blijven praten, is daarentegen levensgevaarlijk. Want de markt beweegt wel. Onze markt zelfs razendsnel. Bovendien sterft de echte ondernemer af zonder beweging. Net als een haai. Die ligt ook maar één keer stil in z’n leven. Heb ik van wijlen Peter van Lindonk, oprichter van PINC.

Ik merk aan mezelf dat ik de laatste tijd vaker ‘een rondje partners’ maak. Eén op één gesprekken voeren om te kijken hoe ieder zich tot een te nemen beslissing verhoudt. Niet om zieltjes te winnen voor mijn standpunten maar wel om iedereen te stimuleren om positie in te nemen in kwesties die niet eindeloos kunnen blijven liggen. Op een of andere manier zijn we allemaal eerder geneigd om een duidelijke mening te geven als we daar individueel toe uitgenodigd worden. In een groep is er meer ruimte voor angst, twijfel en onzekerheid door wat de anderen zeggen. Als je al moeite hebt met het nemen van besluiten ga je – naar mate je meer andere visies hoort – eerder dwalen. Zo’n rondje langs de partners voelde voor mij aanvankelijk een beetje als politiek. Ik vroeg mezelf dus af of ik me schuldig maakte aan dat ene vieze spelletje waar ik zelf zo’n hekel aan heb. Daarbij dacht ik ook meteen: misschien ben ik wel gewoon naïef, onnozel, te lief. Misschien doet iedereen dit al jaren.

Toch voelde ik de behoefte om mezelf te toetsen als het gaat om integere communicatie met elkaar. Ik dacht terug aan een bezoek van een paar jaar geleden, bij een relatie van mij die net Tweede Kamerlid was geworden. Hij klapte in zijn werkkamer nogal uit de school over hoe het in Den Haag werkte. Hij zat bij GroenLinks maar maakte net zo makkelijk afspraken met zijn counterpart van de VVD. Dat hij het voorstel van rechts zou steunen volgende week als hij op de support van de VVD kon rekenen bij de vergadering van vanavond. Zo werkt dat nu eenmaal. If you can’t beat them, join them. We dronken biertjes en rookten sigaretten in zijn kamer aan het Binnenhof, in het politieke hol van de leeuw. Mooie gesprekken. Het was smeuïg om naar te luisteren. Het is een politiek spel met strategische afwegingen: je kunt immers niet alle discussies winnen. Pick your battles.

Toch ben ik niet gemaakt voor de echte politiek. Ik wil te allen tijde kunnen zeggen wat ik er écht van vind, bij grote of kleine battles, populair of niet. Daarbij luister ik ook graag naar de visie van anderen en wil daarna een beslissing met elkaar nemen. Mijn oplossing voor nu, een rondje langs je collega’s maken, is heel effectief maar je moet er wel transparant over zijn zodat niemand aan je integriteit gaat twijfelen. Dat geldt met name voor de leiding van een organisatie, want je weet wat ze zeggen: a fish rots from the head down. Kortom: no politics!

Laatste Berichten

Laat een reactie achter

Leuk dat je mijn site bezoekt. Stuur me gerust een berichtje. Groet, Marnix.

Niet leesbaar? Verander de tekst. captcha txt
0

Start typing and press Enter to search