Balansjaar

 In Uncategorized

Afgelopen jaar hoorde ik steeds meer mensen over ‘een balansdag’ praten. Ik dacht aanvankelijk dat ze aan het trainen waren voor trapeze-activiteiten. Weer een nieuwe rage ofzo. De opvolger van de paaldanshype. De balansdag bleek na enige research van mijn kant echter al een ingeburgerd begrip te zijn, waarbij iemand na een dag teveel eten besluit een dag te temperen én meer te gaan bewegen. Nu ben ik geen voedingsdeskundige maar als dit werkt, vind ik het een mooi concept. Daarmee ban je immers niet al die heerlijke excessen uit. Je compenseert gewoon af en toe.

Tijdens mijn kerstpraatje voor het team afgelopen maand, had ik het ook over balans. Mijn verhaal ging niet zozeer over balans aanbrengen in ons eetgedrag – hoewel ik vermoed dat veel mensen de dag erna noodgedwongen een balansdag hebben ingelast – maar over de balans tussen uit je comfortzone treden en erin blijven. In 2015 moesten we namelijk op een zeker moment constateren dat we bij Het PR Bureau iets te lang en teveel buiten onze comfortzone aan het spelen waren. We doen dat ‘buiten spelen’ ook graag, want het kan ontzettend leuk en spannend zijn. Buiten de comfortzone doe je heel nieuwe dingen, vaak voor het eerst en je leert ongelooflijk snel. Het is avontuurlijk, je springt ermee in het oog, ja, je wint er soms zelfs prijzen mee. Zo hebben we de neiging om als pr-bureau af en toe eens een televisiecommercial te maken, gewoon omdat het kan. Of doen we als eerste een Periscope-campagne, om te ervaren wat het wel en niet voor ons vak zou kunnen betekenen. Dit kan alleen met klanten die ook bereid zijn buiten hun comfortzone te gaan. Bereid zijn risico te nemen.

Ik vertelde het team dat onze collega’s die net van de universiteit komen en alles nog moeten leren, vrijwel continu buiten hun comfortzone aan het werk zijn. Voor een groot deel ook gedreven door hun nieuwsgierigheid naar het onbekende. Hierdoor leren ze ontzettend snel. Ze zijn vanuit hun nieuwsgierigheid ook veel innovatiever en creatiever en staan veel meer open voor verandering dan de mensen die iets al jaren doen en al menen te weten wat wel of niet werkt. Maar voordat ik nu weer doorsla in mijn enthousiasme over alles buiten die comfortzone: er is ook een downside. Niet eerder brandden er zoveel mensen onder de dertig op in het werkende leven, omdat het werktempo moordend is, verandering tegenwoordig de enige stabiele factor lijkt te zijn en de druk vaak hoog is. Als je dan zelden of nooit kunt terugvallen op je ervaring, op je comfortzone, kan het je uitputten. Het is dus zaak om heel goed je grenzen te bewaken, maar ook dat heb je als starter op de arbeidsmarkt vaak nog niet geleerd.

In NRC Next stond afgelopen november een artikel genaamd: “Zal ik jou eens even uit je comfortzone halen?” Een collega stuurde ‘m intern door, omdat zij er blijkbaar wel een boodschap in zag voor ons allen. En ik moet toegeven: die zat er ook in, zeker voor mijzelf. Ze hield me met dit stuk zonder meer een spiegel voor. Buiten je comfortzone treden is blijkbaar ook iets modieus, iets dat past bij de tijdgeest. Het wordt op ons werk voortdurend van ons gevraagd, net als meer ‘out of the box’ zijn en onze grenzen verkennen. De journalist, Jake Bouma, betoogt dat het niet voor niets de comfortzone heet. Het is er veilig, mensen voelen zich er lekker, ze zijn er gelukkig. Waarom zou je hen hier dan willen uittrekken? Tja, touché. Werkgeluk, daar kan ik niet tegen zijn. Dat is voor een groot deel waar mijn gedachtegoed van MensenHandel over gaat. Ik lees verder en Bouma slaat me opnieuw om de oren: wie zegt dat je creatiever wordt van uit je comfortzone treden? Weer raak. Ik bedenk me dat creativiteit meestal pas tot wasdom komt als mensen heel relaxt zijn en lekker in hun vel zitten. Niet voor niets dat je een stuk beter zingt onder de douche thuis, dan als je gevraagd zou worden om eens een leuk stukje te zingen voor een vreemde groep mensen.

De wat ouderen op kantoor, blijven doorgaans meer in hun comfortzone. Sommigen schijnbaar moeiteloos, al was het maar omdat zij veel meer kunnen steunen op hun jarenlange ervaring. Maar ik kan het toch niet laten om hier nog een kleine kanttekening bij te plaatsen. Je werk kan op een gegeven moment ook als autorijden worden. Op de automatische piloot. Dat kan misschien heerlijk voelen maar pas op, want er bestaat een kans dat je indut en dan kan je bruut wakker worden in de vangrail. In mijn boek gebruik ik de quote “If you think adventure is dangerous, try routine. It’s lethal”. Ik kreeg er een brede grijns van toen ik die quote voor het eerst las. Hij stond op de muur van een Portugees scooterverhuurbedrijf.

De waarheid ligt zoals vaak in het midden. Niemand hoeft voortdurend uit z’n comfortzone te treden, maar vergeet niet dat verandering en vernieuwing creativiteit voeden. Om die creativiteit vervolgens ook met anderen te durven delen, moet je wel een veilige werkomgeving creëren waarin mensen zich thuis voelen. En er is niks mis mee om het een beetje af te wisselen: af en toe even flink buiten die comfortzone treden en experimenteren, maar ook tijdig weer terug in je nest, lekker onder een dekbedje met een topfilm die je al drie keer hebt gezien. Op een goed balansjaar!

Laatste Berichten

Laat een reactie achter

Leuk dat je mijn site bezoekt. Stuur me gerust een berichtje. Groet, Marnix.

Niet leesbaar? Verander de tekst. captcha txt
0

Start typing and press Enter to search